Door het opengooien van de grenzen en door de toenemende technologische mogelijkheden, zowel op het vlak van de productie, van de stockage als van de distributie, zijn producten op ruimere schaal in het bereik gebracht van een steeds grotere groep verbruikers.
 

De winkelrekken puilen uit met streekbieren, abdijbieren, feestbieren,... pilsbieren, bieren van het ale-type, enz..
Daar de wet  geen echte definitie van biersoorten omschrijft in België is het classificeren per soort zeer moeilijk en altijd voor discussie vatbaar.

De wetgever vermeldt voor bier en zure bieren volgende verkoopbenamingen: "bier", "tafelbier" en "gueuze, lambic of gueuze-lambic" en deelt verder de bieren in volgens densiteit (de hoeveelheid ingrediënten van de oorspronkelijke wort).  Deze wordt uitgedrukt in graden Plato.  Er bestaan vier categorieën: S, I, II en III. Deze kunnen maar moeten niet op het etiket worden aangeduid.

In een recente biergids wordt gesteld dat er in België in 1988 zo'n 860 bieren aangeboden werden, gebrouwen door zo'n 110 brouwerijen.
Volgens de auteur groeide het aantal bieren op zo'n 5 jaar tijd aan met 50 %.  Het aantal originele bieren schatte hij op zo'n 496 bieren, de andere worden etiketbieren genoemd.  Blijkbaar stabiliseert het aantal etiketbieren zich geleidelijk onder druk van verschillende verenigingen, die zich inzetten voor het behoud van de Belgische biercultuur en die onregelmatigheden tegenover de consument aanklagen.

Hoe is het zover gekomen ?  In de jaren '70 werden overal meer en meer bieren aangeboden.  Steeds meer cafés pronkten met een ruime keuze uit 100, 200 tot 400 verschillende bieren.  De brouwerijen, die steeds minder in aantal werden, zagen hun afzet verhogen en gingen van weeromstuit meer rekening houden met de smaak van een groter publiek, dat echter sterk was ingesteld op een pilsverbruik.  Brouwers pasten vaak hun smaak aan in de zoete richting.  Het is zelden dat een nieuw bier nog zuur of bitter is.
Weinig nieuwe bieren die op de markt verschijnen introduceren ook een nieuwe smaak.  Succesvolle bieren worden zo goed en zo kwaad mogelijk nagebootst.
Hetzelfde bier van dezelfde brouwer wordt soms verkocht onder een andere naam en tegen een ander prijs. Deze bieren worden etiketbieren genoemd.  Dit is echter moeilijk te bewijzen, onder meer omdat elk brouwsel verschilt van het vorige ook al gaat het om hetzelfde bier.

Uit een proefbeoordeling van Test Aankoop van bijvoorbeeld pilsbieren bleken alleszins weinig smaakverschillen tussen deze bieren te onderscheiden.
De vraag kan gesteld of de keuzemogelijkheden objectief vergroot zijn dan wel of het om een schijnkeuze gaat ?   Neemt uzelf eens de proef op de som.
 
 

Het etiket van bieren moet sinds enige tijd ook een aantal verplichte gegevens dragen.  Helaas blijkt dit er in werkelijkheid niet geheel volgens de regels uit te zien.

Test Aankoop onderwierp het etiket van pilsbieren aan een kritische blik.

Naast de benaming en de soortaanduiding moet het alcoholgehalte worden vermeld.  Dit moet worden uitgedrukt in alcoholvolume, of het volume (zuivere) alcohol aanwezig in 100 ml bier.
Hier zijn weinig problemen mee, al wordt er af en toe gegoocheld met getallen en codes.
De minimale houdbaarheidsdatum lijkt meer moeilijkheden te geven.   En bewaarvoorschriften zijn een zeldzaamheid.
Een ingrediëntenlijst die niet verplicht is voor bieren van meer dan 1,2 % alcoholvolume, wordt meestal ook niet gegeven.

Ook het etiket van alcoholvrij bier laat volgens een test heel wat te wensen over.
Belangrijke vaststelling is dat alcoholvrije bieren toch een weinig alcohol bevatten, en dus beter alcholarm genoemd zouden worden.  De lijners die hun calorieën wensen te tellen kijken best uit.
 

Gezien aan de informatiebehoefte op soms fragmentarische en niet altijd objectieve manier wordt voldaan blijven we vaak op onze honger zitten.

Daarenboven hebben de vragen naar de effecten van ons verbruik en de productie op het vlak van het milieu, op de verdeling van goederen naar derde en vierde wereld toe, op het terrein van ethische productiemogelijkeden en het dierenwelzijn, ... en last but not least op onze veiligheid en gezondheid niets aan actualiteit ingeboet.

De verbruikers blijven eisende partij om een eerlijk en evenwichtig machtsevenwicht.  Zij zijn eerste kandidaat om vanuit een constructieve houding de dialoog aan te gaan met andere economische partners.